zaterdag 14 september 2013

Deutsche Bahn en ander leed

Er valt veel te vertellen over de Duitse spoorwegen!
Er wordt nogal reclame gemaakt over het feit dat de treinen zo fietsvriendelijk zijn.
Dat van die treinen klopt wel. Maar de perrons en sommige personeelsleden is een heel ander verhaal.
Eerst 5 km fietsen naar het station in Marburg. Hubby naar het kantoortje om kaartjes te kopen want via de automaat lukte niet.
Het aanwezige personeel was druk in gesprek, met elkaar.....
Na een paar minuten vroeg hubby of hij ook geholpen kon worden. Nee dat kon niet want de meneer van de balie had een hoop papierwerk te doen. dus hubby weer naar buiten. hij passeerde een keurig geklede meneer met vliegtuigkoffer en gepoetste schoenen die naar binnen ging. Slechts enkele minuten later kwam die meneer met kaartje en overstap schema weer naar buiten. Dus...........hubby weer naar binnen.
Werd nu uiterst vriendelijk en wat beschaamd geholpen. Moest wel tien euro voor de fiets betalen.
Wij op zoek naar de lift.....te klein en bovendien buiten gebruik. Je zult maar rolstoel afhankelijk zijn......
Dus met tandem trappen af, en daarna uiteraard weer trappen op. Dan is een tandem ineens niet handig meer.
 
Tijdens het wachten op de trein kwamen we er achter dat we voor twee fietsen hadden betaald. Tja..........wat is een tandem eigenlijk?
Vlak voor de trein binnenliep hoorde ik dat de mevrouw door de luidspreker omriep dat het fiets gedeelte van de 10 minuten vertraagde trein bij vak E zou zijn. Tuurlijk....Wij achter alle reizigers langs naar het andere eind van het perron.
Eenmaal binnen ruim plaats voor het rooie ros dat volgens de conducteur als twee fietsen werd gerekend.
Van het hotel hadden we een soort taaikoek voor bij de koffie gekregen.
Het leek ons niet echt voor consumptie geschikt dus we hebben het in de trein laten hangen, voor de liefhebber.
In Giessen moesten we overstappen op de trein naar Limburg. (niet ons limburg)
Een heel klein treintje zonder fietscompartiment . Een heel vriendelijke conductrice legde uit dat onze tandem hier niet in mocht. Eigenlijk in geen enkele trein! Maar.......we hadden betaald! Dat vond ze ook raar want fietsen mogen zonder te betalen mee als er plaats is. Maar geen nood, er werd een tweede wagon aangekoppeld waar de fiets wel in mocht voor deze keer.
In de trein hing geplastificeerde info over het vervoer van fietsen. Als er plaats is mogen ze gratis mee. Maar ligfietsen en tandems waren niet toegestaan.
Had die gladjakker in Marburg ook kunnen vertellen. Nee hij liet ons vrolijk betalen.
 
Ook deze trein was vertraagd maar volgens de vriendelijke mevrouw zou ze bellen om onze volgende trein te laten wachten tot we binnen waren. Kijk, dat is aardig!
In Giessen moesten we trouwens ook trap af en trap op. Het voordeel van een combi van wit haar en enkele rimpels is, dat vriendelijke jongemannen je helpen met sjouwen van fietsen haha, hubby moest wel meehelpen.
De trein naar NiederLahnstein werd idd verzocht om nog even op ons te wachten.
Ook in Limburg geen werkende en te kleine lift. Je zult maar rolstoelafhankelijk zijn in Duitsland. Kun je dus mooi niet met de trein
Omdat het Lahntal richting Kobenz steeds smaller wordt lopen fietspad, spoor en de straat vlak naast elkaar, dus het fietspad hebben we nu vanuit de trein bekeken. Op het station vlak voor het mountainbikepaadje stapten er 6 mensen met fietsen in....werd een beetje krap. Het volgende station gingen ze er weer uit en hadden we het rijk alleen.
 
In NiederLahnstein nog een paar km fietsen naar de auto. En toen op weg weer naar boven...........
Eind van de middag vonden we een camping........zag er goed uit, alleen de Gut Burgerliche Küchen die volgens het bord aan de weg beloofd werd ging niet door.
De man die bij de receptie hielp zei droef dat de kok er niet meer was. We konden er niet achter komen of hij weggelopen dan wel overleden was.
We mochten een plaatsje zoeken waar we maar wilden. Dus vlak aan de rivier het tentje opgezet. We werden "verwelkomd" door een heel driftig blaffend hondje. Zo,n worstmodel. Was het zeker niet eens met onze komst en de baasjes, nederlandse mensen, misschien ook niet want hij werd niet tot de orde geroepen.
De hond had het trouwens voorzien op iedereen want we hebben hem de hele avond horen blaffen. Baasjes zaten ver weg op het terras bij de receptie, met de hondjes, en daar komen nu eenmaal veel mensen langs.
Maar verder was het plaatsje mooi zo naast die rivier
 
 
 
 
 
Morgen fietsen we een stukje naar de bron toe maar daarover later meer. Net als over het hondje, gillende kinderen en een campingbeheerster
 

2 opmerkingen:

lenie zei

Mooi verhaal weer hoor zou er ook niet aan moeten denken om in een trein te gaan zitten zo maar ja steile fietspaden zijn ook wat hahahahahah

Marian zei

Als ik ooit Duitsland in ga, laat ik de fiets thuis, dat heb ik wel begrepen. Maar een geweldig verhaal voor ons om te lezen. Lijkt wel iets uit een komische film. :-)