zondag 8 september 2013

de eerste dag fietsen

Vlak bij de camping ligt een doodlopend landweggetje. Een prima plekje voor een auto met aanhanger. En..... de aanhanger goed bevestigd.

Ook hier wordt blijkbaar alles wat men niet meer gebruikt in de bosjes gegooid.
 
De spullen op de fiets en de reis kan beginnen. Het is af en toe wat zonnig maar zeker niet koud. Het eerste stuk is goed te doen, af en toe een klimmetje naar een dorp en dan weer naar beneden. Foto,s nemen is wat lastig op de fiets dus doe ik eigenlijk alleen als we pauzeren. Zoals hier in Bad Ems
 
 
 
De bewegwijzering laat te wensen over. Het klopt niet helemaal meer met wat het boekje zegt. Na Bad Ems kwamen we een Baustelle tegen en moeten we over een smal stukje weg naar boven rijden. Nu zijn we niet de enige weggebruikers en moeten dus af en toe afstappen en langs tegemoetkomende fietsers (met fietstassen) wurmen.
Eenmaal boven aan de Baustelle was het niet duidelijk welke kant we op moesten. Het boekje geeft aan dat we linksaf een pad langs de rivier moeten nemen. alleen......er is geen pad en zwemmen zal ook de bedoeling niet zijn. Nu zijn we ook hier niet de enigen die zoeken en een alleenfietsende meneer wist praktisch zeker dat we rechtdoor de berg op moesten. Een ander pad was er nl niet.
Nou, vooruit dan maar, meneer in ons kielzog. Na een minuut of tien haakte de meneer af. Het was wel erg steil. Na een paar km leek het ons toch niet de juiste route. Veel te steil en te lang voor een gemoedelijke familietocht. Omkeren dus maar. Terwijl we naar beneden vlogen zag ik nog net een bordje met daarop de aanduiding 12% voorbijschieten. Ja, duidelijk verkeerd!
Aan het eind van de afdaling zagen we de meneer ook weer. Hij was ook tot de conclusie gekomen dat er iets niet klopte. Maar wat was dan wel de goede route. We kwamen er niet uit. Uiteindelijk hebben we met behulp van de gps zelf een weg langs het dorp gezocht en na 10 km waren we weer op de route uit het boekje.
Terwijl we uit zaten te puffen op een bankje zagen we de alleenfietsende meneer ook weer aan komen hijgen. Op een tandem ben je nu eenmaal wat sneller. Hij schoot weer naar de verkeerde kant. We hebben nog geroepen maar geen reactie. Vijf minuten later stond hij weer voor onze neus dus hebben we hem gewezen op het fietspad wat inmiddels weer keurig langs de Lahn lag. Naar ons idee reed de meneer weer verkeerd...we hebben hem ook niet meer gezien.
 
Ondertussen hadden wij de rest van de route in het boekje bekeken en ontdekt dat er een traject zou komen waar het fietspad nog in ontwikkeling was. Alternatief was het stuk overbruggen met een treintje, of weer zo,n berg op, door een dorp, en dan weer naar beneden. Nu was dat boekje al twee jaar oud dus wij gingen beneden langs!
Het begin was nog wel te doen, wel wat hobbelig maar wij hebben tenslotte een mountainbike tandem nietwaar? Wel, die heeft zijn diensten al eerder bewezen maar nu waren we er wel heel blij mee. Want na een paar km werd het pad ineens een heus mountainbike track. Een spoor van amper 30 cm breed, kuilen, stenen en boomwortels en erg kronkelig. Nu is dat te doen maar naast die 30 cm was de steile afgrond. Eén stuurfout en je lag 20 meter lager. Gelukkig is hubby een ervaren mountainbiker dus kwamen heelhuids aan het eind maar ik heb alleen naar beneden naar het frame gekeken en schietgebedjes gedaan. Aan foto's nemen heb ik uiteraard niet gedacht!
 
Na dit avontuur had ik het wel gezien voor die dag dus op zoek naar een onderkomen. Het eerste hotel wat we tegen kwamen ging pas om 5 uur open. Twee uur wachten?
Dus het dorp in, op zoek naar wat anders.
 
 
 
Het eerstvolgende pension had een Ruhetag, het hotel daarnaast was wel open maar wilde 160€ voor een kamer hebben, en het laatste pension lag blijkbaar achter de ruïne boven op de berg, dus dat maar niet!
We hebben eerst een poosje in het zonnetje in het parkje naast het spoor gezeten. Kijkend naar het eerste hotel. Waarom zouden we eigenlijk niet bellen? Telefoonnummer stond in het boekje.
Tien minuten later zaten we met een grote pils op het balkon van onze kamer. Uitzicht op de plek waar we eerst in het zonnetje zaten.
Het leed was weer geleden. Een goede maaltijd later in de tuin en aanspraak van de eigenaresse
 
Er kwam wel om de haverklap een treintje voorbij. Ik wist toen nog niet dat ik die ook nog van binnen zou bekijken. (dagen later).

2 opmerkingen:

Marian zei

Leuk verslag weer, het is wel heel erg avontuurlijk als jullie op pad gaan. Maar voor ons leuk om te lezen en mee te genieten van de prachtige foto's.

lenie zei

Leuk weer hoor geniet elke keer van je verhalen of we er zelf bij zijn.:-) :-) :-) :-)