zaterdag 14 september 2013

Deutsche Bahn en ander leed

Er valt veel te vertellen over de Duitse spoorwegen!
Er wordt nogal reclame gemaakt over het feit dat de treinen zo fietsvriendelijk zijn.
Dat van die treinen klopt wel. Maar de perrons en sommige personeelsleden is een heel ander verhaal.
Eerst 5 km fietsen naar het station in Marburg. Hubby naar het kantoortje om kaartjes te kopen want via de automaat lukte niet.
Het aanwezige personeel was druk in gesprek, met elkaar.....
Na een paar minuten vroeg hubby of hij ook geholpen kon worden. Nee dat kon niet want de meneer van de balie had een hoop papierwerk te doen. dus hubby weer naar buiten. hij passeerde een keurig geklede meneer met vliegtuigkoffer en gepoetste schoenen die naar binnen ging. Slechts enkele minuten later kwam die meneer met kaartje en overstap schema weer naar buiten. Dus...........hubby weer naar binnen.
Werd nu uiterst vriendelijk en wat beschaamd geholpen. Moest wel tien euro voor de fiets betalen.
Wij op zoek naar de lift.....te klein en bovendien buiten gebruik. Je zult maar rolstoel afhankelijk zijn......
Dus met tandem trappen af, en daarna uiteraard weer trappen op. Dan is een tandem ineens niet handig meer.
 
Tijdens het wachten op de trein kwamen we er achter dat we voor twee fietsen hadden betaald. Tja..........wat is een tandem eigenlijk?
Vlak voor de trein binnenliep hoorde ik dat de mevrouw door de luidspreker omriep dat het fiets gedeelte van de 10 minuten vertraagde trein bij vak E zou zijn. Tuurlijk....Wij achter alle reizigers langs naar het andere eind van het perron.
Eenmaal binnen ruim plaats voor het rooie ros dat volgens de conducteur als twee fietsen werd gerekend.
Van het hotel hadden we een soort taaikoek voor bij de koffie gekregen.
Het leek ons niet echt voor consumptie geschikt dus we hebben het in de trein laten hangen, voor de liefhebber.
In Giessen moesten we overstappen op de trein naar Limburg. (niet ons limburg)
Een heel klein treintje zonder fietscompartiment . Een heel vriendelijke conductrice legde uit dat onze tandem hier niet in mocht. Eigenlijk in geen enkele trein! Maar.......we hadden betaald! Dat vond ze ook raar want fietsen mogen zonder te betalen mee als er plaats is. Maar geen nood, er werd een tweede wagon aangekoppeld waar de fiets wel in mocht voor deze keer.
In de trein hing geplastificeerde info over het vervoer van fietsen. Als er plaats is mogen ze gratis mee. Maar ligfietsen en tandems waren niet toegestaan.
Had die gladjakker in Marburg ook kunnen vertellen. Nee hij liet ons vrolijk betalen.
 
Ook deze trein was vertraagd maar volgens de vriendelijke mevrouw zou ze bellen om onze volgende trein te laten wachten tot we binnen waren. Kijk, dat is aardig!
In Giessen moesten we trouwens ook trap af en trap op. Het voordeel van een combi van wit haar en enkele rimpels is, dat vriendelijke jongemannen je helpen met sjouwen van fietsen haha, hubby moest wel meehelpen.
De trein naar NiederLahnstein werd idd verzocht om nog even op ons te wachten.
Ook in Limburg geen werkende en te kleine lift. Je zult maar rolstoelafhankelijk zijn in Duitsland. Kun je dus mooi niet met de trein
Omdat het Lahntal richting Kobenz steeds smaller wordt lopen fietspad, spoor en de straat vlak naast elkaar, dus het fietspad hebben we nu vanuit de trein bekeken. Op het station vlak voor het mountainbikepaadje stapten er 6 mensen met fietsen in....werd een beetje krap. Het volgende station gingen ze er weer uit en hadden we het rijk alleen.
 
In NiederLahnstein nog een paar km fietsen naar de auto. En toen op weg weer naar boven...........
Eind van de middag vonden we een camping........zag er goed uit, alleen de Gut Burgerliche Küchen die volgens het bord aan de weg beloofd werd ging niet door.
De man die bij de receptie hielp zei droef dat de kok er niet meer was. We konden er niet achter komen of hij weggelopen dan wel overleden was.
We mochten een plaatsje zoeken waar we maar wilden. Dus vlak aan de rivier het tentje opgezet. We werden "verwelkomd" door een heel driftig blaffend hondje. Zo,n worstmodel. Was het zeker niet eens met onze komst en de baasjes, nederlandse mensen, misschien ook niet want hij werd niet tot de orde geroepen.
De hond had het trouwens voorzien op iedereen want we hebben hem de hele avond horen blaffen. Baasjes zaten ver weg op het terras bij de receptie, met de hondjes, en daar komen nu eenmaal veel mensen langs.
Maar verder was het plaatsje mooi zo naast die rivier
 
 
 
 
 
Morgen fietsen we een stukje naar de bron toe maar daarover later meer. Net als over het hondje, gillende kinderen en een campingbeheerster
 

vrijdag 13 september 2013

op weg naar Marburg

Altijd als ik zoveel pruimen aan een boom zie hangen moet ik aan dit versje denken.

Jantje zag eens pruimen hangen,
O! als eieren zo groot.
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
Schoon zijn vader 't hem verbood.
Hier is, zei hij, noch mijn vader,
Noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
Mist men vijf, zes pruimen niet.
Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken; ik loop heen.
Zou ik om een hand vol pruimen
Ongehoorzaam wezen? Neen !

Voort ging Jantje, maar zijn vader,
Die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het lopen tegen
Vooraan op het middenpad.
Kom mijn Jantje, zei de vader,
Kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken,
Nu heeft vader Jantje lief.
Daarop ging Papa aan 't schudden,
Jantje raapte schielijk op.
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
En liep heen op een galop.
Ik heb het altijd een rotversje gevonden. Nu heeft papa Jantje lief, alsof Jantje niet lief is als hij voor de verleiding bezwijkt.....
Misschien ook omdat ik niet was als Jantje en menig peertje en pruim geoogst heb uit de tuin van de buurman.

Maar....terug naar de reis. Richting Marburg. Het is de derde fietsdag en als we weer op tijd thuis willen zijn moeten we zo langzamerhand weer omkeren.
Onderweg heel veel fruitbomen en Kleingarten gezien.
Over de route valt niet zo veel te vertellen. Weinig van de Lahn gezien want het ging vnl door de weilanden. Wel lekker vlak.
Inmiddels is het al een paar dagen rond de dertig graden.
Zo maar een bloemetje
 
Je fiets kun je hier overal kwijt haha
 
Even wat drinken op een terras aan het water in Marburg
 
Er wordt hier veel bootje gevaren.
Het was hier dat hubby het lumineuze idee kreeg om morgen met de trein terug te gaan naar de auto, fiets er op en dan naar een camping hier in de buurt te rijden. Wel....als je mij flink wilt laten schrikken moet je over reizen met een fiets in de trein beginnen.
Maar ik ben niet zo'n goede onderhandelaar dus eenmaal op het terras van het hotel in Cölbe ging ik overstag. Het is warm en de route die komt is alleen maar erg steil.
 
De hotelkamers zijn hier trouwens wel erg duur. Deze was 85 € voor ons. Op de kamer hing een schrijven met de mededeling dat het 99€ was met nog eens 10 € voor de fietsengarage. Hij heeft dat niet in rekening gebracht.
Tijdens het eten hebben we genoten van de discussie van de hoteleigenaar en een mevrouw die boos was omdat ze niet met een creditkaart of pinpas kon betalen.
Tien meter verder op was een pinautomaat maar dat was niet de bedoeling.
Verder had ze haar auto niet op de parkeerplaats geparkeerd maar voor het hotel naast de auto van een medewerkster. De mevrouw kon er amper uit komen en de medewerkster er niet in.....het was een vermakelijk uurtje. 
Ondertussen had de uitbaatster van het restaurant voor ons uitgezocht hoe we met de trein weer in Niederlahnstein konden komen.
Jawel, een aantal keren overstappen...........
 

woensdag 11 september 2013

de tweede fietsdag

Vier seconden later......en we hadden meer dan de 85 km moeten fietsen die we vandaag gedaan hebben.
Het was nogal bewolkt en het leek af en toe te gaan regenen. Dat gebeurde niet en echt koud was het ook niet.
De route aan het begin van de dag was erg mooi. Strak langs de kronkelige rivier met heel veel mooie plaatjes.

Steile straatjes kwamen we uiteraard ook tegen.
en de immer aanwezige spoorbaan
 
Af en toe een koe
En bloemetjes uiteraard
 
 
Wat verval hier en daar.
 
Maar zoals meestal als je van A naar B gaat kom je ook minder mooie plekken tegen.
Eenmaal op zoek naar een pension liep het wat minder lekker. Solms was het eerste dorp waar we zochten. Het enige pension was dicht. De Fremdenzimmer ernaast was wel beschikbaar alleen, badkamer was op de gang en daar heb ik gekke ervaringen mee maar wat vervelender was.....het was boven een Musik kneipe. dus toch maar verder.
Op zoek in Wetzlar. In die Altstadt geen hotel wat te betalen was maar we werden doorverwezen naar een ander hotel in het nieuwe gedeelte van de stad.
Op weg daar naar toe kwamen we wel een bord tegen met een verwijzing naar pension Domblick, maar eerst het hotel zoeken.
Na behoorlijk wat crossen door stad en rode verkeerslichten vonden we het dan toch.
Het zag er duur uit en overal stonden heren in pakken met een laptop onder de arm. Omkeren en Pension Domblick zoeken.
Daar was nog één dubbele kamer (vier bedden) vrij. Ook wat aan de dure kant trouwens. We hadden net gezegd dat we die kamer toch maar namen toen de telefoon ging en we de mevrouw hoorden zeggen dat de laatste kamer net weg was. Pffff.
Het scheuren door de stad was toch nuttig . Vier seconden later.....
En weer zaten we op een balkonnetje met een pilsje uit de minibar.
Het begrip Domblick moest je trouwens ruim nemen. als je ver naar links boog kon je hem idd zien maar wij keken uit op een baustelle waar men om kwart over zes nog bezig was. We vonden het niet erg.
Eten een paar meter verderop bij de Joegoslaaf
 
Met het zicht op een toren
 
 
En wat ook erg leuk was....
Toen we de volgende morgen vertrokken kregen we een lunchpakketje mee!
En wat bleek, het hotel lag naast de fietsroute. Als we niet de stad ingegaan waren en gewoon de route hadden gevolgd......ja als......

zondag 8 september 2013

de eerste dag fietsen

Vlak bij de camping ligt een doodlopend landweggetje. Een prima plekje voor een auto met aanhanger. En..... de aanhanger goed bevestigd.

Ook hier wordt blijkbaar alles wat men niet meer gebruikt in de bosjes gegooid.
 
De spullen op de fiets en de reis kan beginnen. Het is af en toe wat zonnig maar zeker niet koud. Het eerste stuk is goed te doen, af en toe een klimmetje naar een dorp en dan weer naar beneden. Foto,s nemen is wat lastig op de fiets dus doe ik eigenlijk alleen als we pauzeren. Zoals hier in Bad Ems
 
 
 
De bewegwijzering laat te wensen over. Het klopt niet helemaal meer met wat het boekje zegt. Na Bad Ems kwamen we een Baustelle tegen en moeten we over een smal stukje weg naar boven rijden. Nu zijn we niet de enige weggebruikers en moeten dus af en toe afstappen en langs tegemoetkomende fietsers (met fietstassen) wurmen.
Eenmaal boven aan de Baustelle was het niet duidelijk welke kant we op moesten. Het boekje geeft aan dat we linksaf een pad langs de rivier moeten nemen. alleen......er is geen pad en zwemmen zal ook de bedoeling niet zijn. Nu zijn we ook hier niet de enigen die zoeken en een alleenfietsende meneer wist praktisch zeker dat we rechtdoor de berg op moesten. Een ander pad was er nl niet.
Nou, vooruit dan maar, meneer in ons kielzog. Na een minuut of tien haakte de meneer af. Het was wel erg steil. Na een paar km leek het ons toch niet de juiste route. Veel te steil en te lang voor een gemoedelijke familietocht. Omkeren dus maar. Terwijl we naar beneden vlogen zag ik nog net een bordje met daarop de aanduiding 12% voorbijschieten. Ja, duidelijk verkeerd!
Aan het eind van de afdaling zagen we de meneer ook weer. Hij was ook tot de conclusie gekomen dat er iets niet klopte. Maar wat was dan wel de goede route. We kwamen er niet uit. Uiteindelijk hebben we met behulp van de gps zelf een weg langs het dorp gezocht en na 10 km waren we weer op de route uit het boekje.
Terwijl we uit zaten te puffen op een bankje zagen we de alleenfietsende meneer ook weer aan komen hijgen. Op een tandem ben je nu eenmaal wat sneller. Hij schoot weer naar de verkeerde kant. We hebben nog geroepen maar geen reactie. Vijf minuten later stond hij weer voor onze neus dus hebben we hem gewezen op het fietspad wat inmiddels weer keurig langs de Lahn lag. Naar ons idee reed de meneer weer verkeerd...we hebben hem ook niet meer gezien.
 
Ondertussen hadden wij de rest van de route in het boekje bekeken en ontdekt dat er een traject zou komen waar het fietspad nog in ontwikkeling was. Alternatief was het stuk overbruggen met een treintje, of weer zo,n berg op, door een dorp, en dan weer naar beneden. Nu was dat boekje al twee jaar oud dus wij gingen beneden langs!
Het begin was nog wel te doen, wel wat hobbelig maar wij hebben tenslotte een mountainbike tandem nietwaar? Wel, die heeft zijn diensten al eerder bewezen maar nu waren we er wel heel blij mee. Want na een paar km werd het pad ineens een heus mountainbike track. Een spoor van amper 30 cm breed, kuilen, stenen en boomwortels en erg kronkelig. Nu is dat te doen maar naast die 30 cm was de steile afgrond. Eén stuurfout en je lag 20 meter lager. Gelukkig is hubby een ervaren mountainbiker dus kwamen heelhuids aan het eind maar ik heb alleen naar beneden naar het frame gekeken en schietgebedjes gedaan. Aan foto's nemen heb ik uiteraard niet gedacht!
 
Na dit avontuur had ik het wel gezien voor die dag dus op zoek naar een onderkomen. Het eerste hotel wat we tegen kwamen ging pas om 5 uur open. Twee uur wachten?
Dus het dorp in, op zoek naar wat anders.
 
 
 
Het eerstvolgende pension had een Ruhetag, het hotel daarnaast was wel open maar wilde 160€ voor een kamer hebben, en het laatste pension lag blijkbaar achter de ruïne boven op de berg, dus dat maar niet!
We hebben eerst een poosje in het zonnetje in het parkje naast het spoor gezeten. Kijkend naar het eerste hotel. Waarom zouden we eigenlijk niet bellen? Telefoonnummer stond in het boekje.
Tien minuten later zaten we met een grote pils op het balkon van onze kamer. Uitzicht op de plek waar we eerst in het zonnetje zaten.
Het leed was weer geleden. Een goede maaltijd later in de tuin en aanspraak van de eigenaresse
 
Er kwam wel om de haverklap een treintje voorbij. Ik wist toen nog niet dat ik die ook nog van binnen zou bekijken. (dagen later).

zaterdag 7 september 2013

Lahnstein

Net twee uur en de tent staat. Aan een zijarmpje van de Lahn, of een kanaaltje of zo. Vlak bij Koblenz.
We hebben nog geen toestemming want de Mittagsruhe duurt tot drie uur.
We staan pal aan het fietspad wat we willen gaan fietsen.
Waar we de auto kwijt moeten weet ik nog niet maar dat zien we morgen wel

foto genomen met de tablet. Uitzicht op de Lahn.
Foto genomen met de Panasonic DMC-FZ200.
Toegegeven, er zijn in de straat waar ik woon meer zwanen te zien dan in de hele Lahn, maar het blijft een aardig plaatje.

Op een gegeven moment kwam er aan het eind van de middag een Duitser vragen of hij eens achterop mee mocht rijden.....dat had hij altijd al eens gewild.
Nou vooruit, kom over vijf minuten maar terug.

De meneer was 10 cm groter en 30 kilo zwaarder dan ik dus het zadel omhoog, meer lucht in de banden.....maar al wie er op kwam dagen.....
Ja pas anderhalf uur later, hij kwam zich keurig afmelden. Hij achtte zichzelf niet meer in staat om achterop te blijven zitten. Hahaha. Hij was regelrecht naar de Biergarten gegaan en had de piep,n vol.
Toch netjes dat hij zich kwam afmelden.

 Nog wat plaatjes