woensdag 18 juli 2012

rondje Polen

dinsdag 3 juli 2012 ruim 90 km.
Via de grensplaats Küstrin-Kietz de grens over. Was wel spannend.
Geen fietspad, erg druk, veel vrachtverkeer en een heel stuk over de gewone weg.
Later werd het wel erg mooi. Heel verlaten boswegen.
De dorpjes die we tegenkwamen waren echte negorijen.
Erg armoedig allemaal.
De mensen die we tegenkwamen waren niet zo vriendelijk eigenlijk.
In tegenstelling tot in Duitsland groet niemand je.
Kan het me ook wel voorstellen. Kom je daar als rijke westerling op een  super fiets in strakke kleertjes terwijl zij van het land moeten leven. Of als arbeider in de bosbouw.
Wat ook vast meespeelde..........we hadden een boekje pools op reis..........in de auto bij de tent. Wel even doorgekeken maar niets geleerd ntuurlijk.
Er stond me wel iets bij van  "tak" stond bij de eerste gebruikelijke woorden. Nou, dachten wij onnozel, dat zal dan wel dag zijn.
dus wij riepen tegen iedereen die we tegenkwamen TAAAAK....
Vreemd dat ze keken...........
Bleek bij thuiskomst bij de tent dat het JA betekent. geen wonder dat ze gek keken.
Maffe mensen op een tandem die ja roepen..........
Uiteraard zijn we weer eens verkeerd gereden, bij een huisje stonden wat mannen maar die spraken geen duits (vreemd in de grensstreek, anderen die van het toerisme moesten leven deden het wel) en ook geen engels. toen we duidelijk maakten dat we nederlanders waren en de weg zochten naar een dorpje wisten ze het ineens wel.

De verhouding tussen de duitse bevolking daar in de streek en Polen is nogal gespannen. Aan de duitse kant van de Oder zeggen ze dat alle polen de grens over komen en alles stelen wat er los en vast zit. Varieert van tuinslangen, gieters tot tractoren.
De mevrouw van de camping vertelde dat de grens voor de oorlog een heel stuk Polen in lag. Wel meer dan 100 km. Ook toen was het arm en leefde men van wat men zelf verbouwde. Toen de Russen kwamen hebben ze eerst een hele slachting gehouden onder de bevolking die daar woonde (drie dagen na de overgave) en wat er nog leefde werd verdreven naar de andere kant van Oder. Het gezin van die mevrouw laadde wat bezitingen op een paard en wagen en bij de grens werd het paard doodgeschoten. Moesten ze letterlijk zelf de kar trekken. Een jaar lang hebben ze rondgetrokken tot ze zich konden vestigen.
Bij de camping is ook een monument voor de gevallen soldaten van die datum. Het merendeel was niet ouder dan 18/19 met een luitenant van 21.
(Naar mijn idee zijn in een oorlog  beide partijen fout en bij beide partijen komen mensen om die dat vechten eigenlijk niet willen.)
Volgens die zelfde mevrouw is er aan die kant van de grens nog niets veranderd, de huisjes en de armoede zijn nog steeds hetzelfde.

Dit verhaal had ze nog niet verteld toen we daar reden dus we hebben in alle onschuld genoten van de natuur.
Uiteindelijjk kwamen we dan bij het veer en moesten we over de Oderdam verder. Dat was de eerste keer dat we daar reden......via binnenwegen naar de camping terug.
Het restaurant in het dorpje sloot om 5 uur de deuren bij gebrek aan klandizie.
Dus naar het volgende dorp. restaurant Zum anker. Daar waren we de enige gasten.Wel lekker rustig.
De bekende schnitzel Hamburger art besteld. Wat een schaal vol.......konden we natuurlijk nooit op. Je kreeg een lap vlees van 25 cm en een bak pommes die hier 2 porties zijn. Bleek het de kleinste schnitzel te zijn, ze hadden nog grotere.

Om kwart voor 8 weer bij de tent, nog even buiten zitten met een glaasje, douchen en dan de tent in. We besluiten om nog even te blijven en morgen een ommetje maken.


Om te beginnen moesten we weer eens door zo'n raar poortje.

Het eerste ooievaarsnest, ik wilde ze eerst allemaal op de foto zetten maar dat was geen doen. Bij 35 ben ik opgehouden met tellen.




dorpje onderweg


Met het veer de Oder over.


Terug naar de camping

Tijdens een rustpauze werd R belaagt door kleine zwarte torretjes. volgens mij kwamen die op zijn shirt af. Was onzin volgens hem, tot dat hij terug op de campng kon zien hoe leuk ze dat geel vonden

2 opmerkingen:

Joke zei

Tineke weer een leuk stukje en mooie foto,s
die mensen hebben daar echt een heel ander leven als dat wij hebben

Marian zei

Prachtige foto's en leuk verslag.